Rozkwit

Lata prawdziwego życia i rozkwitu polonistyki rozpoczęła dopiero od 1870 roku era Stanisława Tarnowskiego. Ten młody jeszcze wówczas, ale już wybitny naukowiec i działacz polityczny, skupiał na swych wykładach - na owe. czasy - tłumy słuchaczy. Wykładał z pamięci wspaniałą polszczyzną, nigdy nie omijając okazji rozbudzania uczuć narodowych i patriotycznych. (Choć z biegiem lat młodsze pokolenia uznawały go za konserwatystę, tak na polu literatury jak i w polityce). Tarnowski nie tylko wykładał literaturę ale i reformował katedrę. Dokonał m. in. podziału specjalizacji na lingwistykę i literaturę, wprowadził zajęcia seminaryjne umożliwiające bliski kontakt studenta z profesorem, patronował indywidualnej pracy studentów, odsyłając ich do swoich młodszych kolegów wykładowców. Dbał także, o wychowanie sobie możliwie licznego grona współpracowników i kontynuatorów. "Polonistyczną pałeczkę" przejęła po Tarnowskim kolejna wybitna indywidualność nie tylko naukowa - Ignacy Chrzanowski. Był rok 1910 Chrzanowski od razu ujawnił się jako znakomity organizator: zreformował i unowocześnił program studiów filologicznych zadbał o sytuację materialną studentów i młodych współpracowników, a także o warunki ich naukowego startu.